De Poel

Het is alweer ruim 10 jaar geleden dat ik deze foto maakte. Ik stond op het steigertje bij restaurant Aan de Poel. Is het moeilijk om een plaatje als dit te schieten? In het geheel niet, of toch … Ik had natuurlijk de fraaie lucht mee, maar ik kreeg maar één echte kans. Vlak nadat ik het uitzicht had vastgelegd (met een nog analoge camera), kwam er van rechts een eskader eenden naar mij toe gevaren. Maar een tweesterrenmaaltijd hoefden ze van mij niet te verwachten. Ik had hooguit een slecht humeur in de aanbieding, want de gladde waterspiegel van zonet was nu een chaos geworden en ik stopte mijn camera weer in de tas.  

Ineens moest ik denken aan mijn middelbareschooltijd op de mavo. Op een paar honderd meter van de school bevond zich een snackbar. Vlak na het begin van de middagpauze begaf men zich op weg naar de Friettent, waar het karige zakgeld kon worden omgezet in een ‘patatje met dubbel mayonaise’.

Langs de straat waaraan de school gelegen was, liep een sloot. Daar lag rond half één ’s middags een complete vloot eenden in slagorde te wachten op wat komen ging. Als ze de schooljeugd zagen passeren, kwamen de boterhammen in hun richting gezeild. Dat brood voor eenden niet bepaald gezond is, kon deze fraaie vogels maar weinig schelen. En op het beleg waren ze ook al niet kritisch. Plakken oude kaas en boterhamworst werden met smaak naar binnen gewerkt.

Door de mensen die vlakbij de school woonden werd er schande van gesproken. Ze hadden de oorlog én de hongerwinter nog meegemaakt. “Een snee brood met kaas erop, wat hadden wij dat toen graag gehad”, verzuchtte men meermaals.  

Er werd melding van gemaakt bij de directeur, maar dat hielp weinig. Hij had het vanuit zijn kantoor ook wel gezien, maar kon er verder niet veel aan doen. Deze man, die zelf graag een sigaartje opstak, had al moeite genoeg om ons op school van het roken af te houden. Om die reden werd de Friettent ook ‘Peuktent’ genoemd. De leerlingen konden hun beginnende rookverslaving hier naar hartenlust uitleven.

Of de eenden in De Poel  bij Aan de Poel  wel eens een frietje verorberd hebben, weet ik niet. Maar die twee bij de Friettent, ze hingen er regelmatig rond, soms luid kwakend of ze zeggen wilden: “Hé, kom eens op met dat spul.”